Lege buik....

Tja, nu is t allemaal alweer gebeurd...
We hebben een hectische 2,5 week achter de rug, vanaf het moment van de 20weken echo op 28april...
We leefden een beetje in een roes en het leven werd voor ons geleefd...

Ons kindje werd gehandicapt, als we de zwangerschap zouden doorzetten...
Wat moeten we nu toch kiezen?
We kunnen Lilly toch geen leven laten leiden, wat we zelf ook niet zouden willen?
Ze zeiden eerst, dat het qua hoogte mee zou vallen, van de open rug...
Ze zou dus een normaal leven kunnen leiden, dachten we...
Het bleek allemaal erger te zijn, dan verwacht...
Ze zou vanaf haar middel verlamd zijn en de kans was groot dat ze haar lichaam niet zou accepteren...
Toen werd de keuze al makkelijker, maar jah dan moet wel de zwangerschap afgebroken worden en zou ze dus eerder geboren moeten worden en dit zal ze niet overleven...
Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen om haar te laten gaan...
Op 09-05-2010 is onze Lilly Anne geboren na een bevalling van zo'n 16 uur
en een zwangerschap van 21+4weken...
Na veel pijn te hebben gehad, was ze daar dan...
Eindelijk, om van de pijn af te zijn en ons meisje te kunnen bewonderen...
Jammer genoeg, om haar te laten sterven....

We hebben haar veel kunnen vasthouden en we hebben veel afscheid kunnen nemen, omdat ze opgebaard lag in het crematorium, omdat we toch een crematie voor haar wilden houden...... Vrijdag is ons meisje gecremeerd en na veel pijn en tranen moesten we t crematorium uiteindelijk verlaten....

nu is het woensdag 19-05-2010..
ik voel me zo leeg van binnen, ik mis die trappelende voetjes en slaande vuistjes in mijn buik...
ik mis de kwaaltjes, waarover ik zo zeurde tegen mijn vriend en mijn dikker wordende buik....

IK MIS HET ZWANGER ZIJN!!!